*หมายเหตุ เรื่องต่อไปนี้เป็นอาการป่วยส่วนตัวที่ตัวเราเองอยากจะบันทึกเอาไว้ คงไม่มีประโยชน์อะไรแก่ผู้อ่าน เป็นแค่การบันทึกเรื่องราวส่วนตัวของเรา*

เช้าวันหนึ่งในขณะที่เตรียมตัวออกไปทำธุระข้างนอก ไอ้นูนก็โทรเข้ามากับอาการเหงาของมัน ก็เลยพามันติดสอยห้อยตามไปทำธุระด้วย ก่อนที่จะไปจบลงที่ร้านกาแฟ ที่ได้รับการแนะนำมาว่า"คูล!!"

พอได้นั่งร้านกาแฟร้านนั้น เป็นอะไรที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นความรู้สึกที่ปลดปล่อย นั่งกันไปเรื่อยๆ แบบไม่สนใจเวลา และภาระหน้าที่ที่เราต้องทำ เรียกได้ว่าเป็นวันปลดปล่อยของสองหนุ่ม

ระหว่างการนั่งไป ก็เิปิดประเด็นถกเถียงกันไปมากมาย ตามประสาหนุ่มโสด ระหว่างที่นั่งกับนูนไปทั้งวันนั้น มีสาวสวยผ่านเข้ามาในมุมมองของเรากับนูนมากมาย นูนก็จะคอยตบด้วยการว่า ดูสาว ดูไปทำไม ดูแล้วได้อะไร ในเมื่อเค้าก็อยู่ส่วนเค้า เราก็อยู่ส่วนเรา ไม่มีทางที่spaceของเรากับเค้าจะมาเชื่อมโยงกันได้

ความคิดของไอ้นูนทำให้เราต้องนำไปคิดต่ออะไรมากมาย การที่เราจะพบใครซักคน เราต้องไปอยู่ในที่ที่เดียวกัน มีกิจกรรมที่ต้องทำร่วมกัน (การทำงาน การเรียน) ค่อยๆทำความรู้จักและศึกษากันไป แล้วสานต่อความสัมพันธ์ เพียงเท่านั้นเหรอ
ทำไมการที่เราจะได้รู้จักใครสักคนมันถึงอยู่ในกรอบขนาดนั้น แล้วคนอื่นเขาทำกันเช่นไร เขาปฏิบัติตามกรอบนั้นเหรอ จะมีทางที่คนสองคนที่ไม่รู้จักกันเลย จะสามารถเข้าไปรู้จักกันได้ไหม?

ก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เราเกิดความคิดที่อยากจะแหวกกรอบนั้น เลยเกิดความคิดที่อยากจะทำในสิ่งที่เราไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต คือการจีบสาวที่เราไม่รู้จักเลย ไม่ได้เริ่มจากการเป็นเพื่อน หรือคนรู้จักเลย ไม่มีmsn ไม่มีโทรศัพท์ ตาต่อตาฟันต่อฟัน ประกอบกับความประทับใจในน้องคนหนึ่งที่ร้านกาแฟ อาการป่วยของเราจึงเริ่มขึ้น

เริ่มแรกสำรวจตัวเองก่อน เรามีอะไรบ้าง เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ที่พูดไม่เก่ง ขี้อาย หน้าตาไม่หล่อ ชอบวาดการ์ตูน มีความสามารถในการคุยในmsn โอเคเรามีแค่นี้แหละ ลุยเลย ก็เข้าไปแซวเลย วันละนิดๆหน่อยๆ พอหอมปากหอมคอ จนคาดว่าเราคงเป็นที่จดจำของเค้าได้แล้ว

วันนี้เราขณะนั่งๆกินกาแฟนั่งคุยกับนูนไป อยู่ๆก็เกิดอาการอยากจะทำอะไรที่มากกว่าการแซวนิดๆหน่อยๆ ก็เลยถามคณะน้องเขากับถามชื่อ น้องเค้าก็ตอบแบบเขินๆ ซึ่งทุกอย่างก็โอเค จนไอ้นูนบอกให้เราวาดรูปการ์ตูนหน้าเค้าแล้วใส่ชื่อเราเอาให้น้องเค้า ไอ้เราก็บ้าจี้วาดแล้วเอาให้เค้าจริงๆ พอเอาไปให้ก็อายกันไป

แต่หลังจากกลับมาเรากลับเกิดความรู้สึกสองอย่างที่ขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง ความรู้สึกแรกคือเริ่มรู้สึกว่าเราทำอะไรเยอะเกินไปแล้ว เริ่มรู้สึกว่าเราจะทำให้น้องเค้าลำบากใจในการทำงาน ในขณะที่อีกใจก็คิดว่าเราทำไปด้วยใจที่อยากจะให้จริงๆ อย่าคิดอะไรมากสิ วันนี้เลยกลับมาด้วยอารมณ์มึนๆงงๆ สับสนในตัวเอง

แต่ก็ได้แง่คิดอะไรบางอย่างว่า เราเริ่มติดกับความคิดบางอย่างที่ว่า เมื่อเราเจอกับน้องเค้า เราต้องพัฒนาความสัมพันธ์ให้มากกว่าครั้งก่อน (ทำหยั่งกับไปตรวจงานกับอาจารย์) เราคงต้องนิ่งๆบ้างแล้วล่ะ


. . . ชักรู้สึกว่าการลองจีบสบายๆของเรา เริ่มจะจริงจังแล้วสิ

.................................................................................................................
ถึงสาวปั๊ป ถ้าเข้ามาก็แฮปปี้เบิร์ทเดย์นะ ขอให้สวยวันสวยคืน มีแฟนหล่อๆเหมือนเจ มณฑล

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณค่ะ

#10 By โหลดเพลง (124.157.236.250) on 2009-08-27 00:46

ก๊อก ไอ้แกงค์หื้อ blog คิงมาวะ ฮามะตูมนะเว้ย เหตุการณ์ของคิงนี้คงทำให้สดชื่นขึ้นนะ..สู้ต่อไปนะ

#9 By matoom39 on 2007-01-18 11:50

เพื่อนผมก็ป่วย อาการเดียวกับคุณเลย

#8 By Fling In By Sina on 2007-01-14 00:38

เฮ้ยนี่ฮาเจอบล็อกไอ่ก๊อกรึนี่
จะจำฮาได้ก่อเนี่ย
ไอ่หมาแก๊งเน่อ

#7 By นกฮูกดีไซน์ on 2007-01-13 14:35

ไอ้ ป่วย เมื่อไหร จะหาย ป่วย วะ สาด

#6 By i_pumb on 2007-01-13 13:08

เมื่อไหร่พวกเราจะเลิกป่วยกันซักทีวะ...เซ็งเป็ด

#5 By e a r t h e d (125.25.51.111) on 2007-01-12 00:25

เค้าเกิดวันที่ 11 นะ





































แต่ก็ขอบจาย

#4 By :: ipup :: on 2007-01-11 12:02

ผมเป็นอยู่ในเหตุการณ์แบบเรียลไทม์:]
สิ่งที่ผมทำได้คือ นั่งมองไปเรื่อยๆ ลุ้นจนตัวโก่ง (เสือกไปบ้าง ขออภัย) แต่คำหนึ่งที่เกิดขึ้นคือ "ความรักนี่มันดีจังเลยน้า....."

#3 By superblackpig (203.113.50.15) on 2007-01-11 11:49

เออว่ะ กูว่ากูเริ่มป่วยละ
งืม มีง ป่วย